تا یکی یاری ز یاران رسول


در دلش انکار آمد زان نکول

که چنین پیران با شیب و وقار


می کندشان این پیمبر شرمسار

کو کرم کو سترپوشی کو حیا


صد هزاران عیب پوشند انبیا

باز در دل زود استغفار کرد


تا نگردد ز اعتراض او روی زرد

شومی یاری اصحاب نفاق


کرد مومن را چو ایشان زشت و عاق

باز می زارید کای علام سر


مر مرا مگذار بر کفران مصر

دل به دستم نیست همچون دید چشم


ورنه دل را سوزمی این دم ز خشم

اندرین اندیشه خوابش در ربود


مسجد ایشانش پر سرگین نمود

سنگهاش اندر حدث جای تباه


می دمید از سنگها دود سیاه

دود در حلقش شد و حلقش بخست


از نهیب دود تلخ از خواب جست

در زمان در رو فتاد و می گریست


کای خدا اینها نشان منکریست

خلم بهتر از چنین حلم ای خدا


که کند از نور ایمانم جدا

گر بکاوی کوشش اهل مجاز


تو بتو گنده بود همچون پیاز

هر یکی از یکدگر بی مغزتر


صادقان را یک ز دیگر نغزتر

صد کمر آن قوم بسته بر قبا


بهر هدم مسجد اهل قبا

همچو آن اصحاب فیل اندر حبش


کعبه ای کردند حق آتش زدش

قصد کعبه ساختند از انتقام


حالشان چون شد فرو خوان از کلام

مر سیه رویان دین را خود جهاز


نیست الا حیلت و مکر و ستیز

هر صحابی دید زان مسجد عیان


واقعه تا شد یقینشان سر آن

واقعات ار باز گویم یک بیک


پس یقین گردد صفا بر اهل شک

لیک می ترسم ز کشف رازشان


نازنینانند و زیبد نازشان

شرع بی تقلید می پذرفته اند


بی محک آن نقد را بگرفته اند

حکمت قرآن چو ضالهٔمومنست


هر کسی در ضالهٔ خود موقنست